این تحول پس از آن رخ داد که نیروهای دولت احمد الشرع کنترل مناطق تحت نفوذ نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF) را در دست گرفتند. همزمان با این اقدام، حصارهای امنیتی اردوگاه الهول ــ که سالها محل نگهداری هزاران عضو داعش و خانوادههای آنان بود ــ به شکل مشکوکی فرو ریخت و هزاران نفر ظرف چند روز ناپدید شدند.
مقامات اطلاعاتی آمریکا در ظاهر، سوءمدیریت و ناتوانی ساختار امنیتی دولت جدید دمشق را عامل این «فرار گسترده» معرفی میکنند؛ اما در محافل سیاسی، سؤالات جدی درباره تعمد در رهاسازی این جمعیت پرخطر مطرح شده است. بهویژه آنکه این رخداد دقیقاً در مقطعی روی داده که آمریکا روند خروج شتابزده نیروهای خود از سوریه را تسریع کرده است.
گزارشهای پنتاگون نشان میدهد دستگاه امنیتی دمشق فاقد توان تخصصی و زیرساخت لازم برای کنترل حدود ۲۰ هزار فرد افراطی که بخش قابلتوجهی از آنان اتباع خارجی هستند، بوده؛ وضعیتی که به باور منتقدان، یا با آگاهی کامل نادیده گرفته شده یا عملاً بهعنوان بخشی از یک سناریوی پرریسک برای تغییر موازنه تهدیدات منطقهای پذیرفته شده است.
تحلیلگران هشدار میدهند رها شدن این حجم از نیروهای داعش، آن هم در خلأ قدرت ناشی از خروج آمریکا، میتواند بستر بازسازی شبکه زیرزمینی داعش و احیای موج جدیدی از ناامنی و تروریسم فرامرزی را فراهم کند؛ سناریویی که پیامدهای آن فراتر از سوریه، کل منطقه را درگیر خواهد کرد.
شورای امنیت سازمان ملل متحد در مرداد ۱۳۹۳، قطعنامه ۲۱۷۰ را به اتفاق آرا تصویب کرد. این قطعنامه که ذیل فصل هفتم منشور سازمان ملل متحد به تصویب رسیده، شامل یک مقدمه، ۲۴ بند اجرایی و ۶ پیوست است و در آن، گروه داعش بهصراحت بهعنوان یک سازمان تروریستی معرفی شده است.
کلمات کلیدی :
داعشاردوگاه الهولسازمان ملل متحد